การแก้ไข บำบัด ฟื้นฟูเยาวชนในคดียาเสพติด ในศาลเยาวชนและครอบครัวจังหวัดสมุทรสาคร: ศึกษามาตรา 132

เชน เกิดไพบูลย์ และ กรณ์ กังสดารพร

Abstract

การวิจัยเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากระบวนการแก้ไข บำบัด และฟื้นฟูเด็กและเยาวชนในคดียาเสพติดตามมาตรา 132 ของพระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัว พ.ศ. 2553 ในศาลเยาวชนและครอบครัวจังหวัดสมุทรสาคร และเพื่อระบุปัจจัยแห่งความสำเร็จของกระบวนการดังกล่าว โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพผ่านการวิเคราะห์ข้อมูลจากเอกสารทางวิชาการและการสัมภาษณ์เชิงลึกร่วมกับการสนทนากลุ่มจากผู้ให้ข้อมูลหลักที่เกี่ยวข้อง ได้แก่ เยาวชนผู้กระทำผิด ครอบครัว นักจิตวิทยา ผู้ให้คำปรึกษา และผู้พิพากษาผลการวิจัยพบว่า กระบวนการแก้ไข บำบัด ฟื้นฟู เยาวชนตามมาตรา 132 มีลักษณะเป็นมาตรการเชิงบูรณาการ โดยเน้นการสร้างสัมพันธภาพที่ดีระหว่างเด็กและครอบครัว การสร้างแรงจูงใจในการเปลี่ยนแปลงตนเอง การนัดตรวจสารเสพติดอย่างต่อเนื่อง การให้คำปรึกษาเชิงจิตวิทยา ตลอดจนการออกมาตรการพฤติกรรมบำบัดเฉพาะราย เช่น การจำกัดพฤติกรรมเสี่ยง และการสนับสนุนครอบครัวในการเลี้ยงดูอย่างเหมาะสม โดยมีปัจจัยแห่งความสำเร็จที่สำคัญ ได้แก่ (1) การใช้ใจเพื่อการให้คำปรึกษา (2) ความร่วมมือระหว่างศาล ครอบครัว และเครือข่าย (3) การสร้างแรงจูงใจภายในของเยาวชน และ (4) การประยุกต์ใช้ทรัพยากรจากเครือข่ายที่เหมาะสมข้อเสนอเชิงนโยบาย ได้แก่ การจัดตั้งกองทุนหรือมูลนิธิเพื่อสนับสนุนการบำบัดฟื้นฟูในระบบปิดอย่างสมัครใจ และการเผยแพร่แนวปฏิบัติที่ดีจากศาลเยาวชนและครอบครัวจังหวัดสมุทรสาครไปยังศาลในภูมิภาคอื่น ๆ เพื่อยกระดับมาตรฐานการแก้ไขเยาวชนทั่วประเทศ

Keyword : กระบวนการแก้ไข บำบัด ฟื้นฟู, เยาวชนในคดียาเสพติด, มาตรา 132, ศาลเยาวชนและครอบครัว

Download :  PDF Full Text